Gewoon.

Geplaatst op 30 mei 2017 · Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk

Gewoon. Dit is een woordje die ik regelmatig gebruik, maar niets is gewoon. Voor mijzelf misschien, maar “voor de ander is gewoon vaak niet zo gewoon, maar juist bijzonder”, zei mijn coach Reggy regelmatig.

Elk mens is bijzonder

Zoals zoveel van ons, heb ik geleerd, aangeleerd, afgeleerd, overwonnen, moeten inzien en vooral veel, heel veel mogen en moeten ervaren. Deze combinatie maakt dat ik, en elk ander mens, uniek is in zijn of haar denkwijze, in zijn of haar handelen.

Hoe moeilijk ik het ook vind

Maar toch vind ik het moeilijk om mijzelf als bijzonder te zien. Eigenlijk zie ik mijzelf liever als gewoon, omdat ik verder niet hoeft te specificeren waar ik bijzonder in ben, wat ik kan, wat mijn talenten zijn etc. Anderen mogen daar een mening over hebben. Maar mijzelf als bijzonder achten? Nee, hooguit uniek. Om dit al toe te geven, is een heel proces aan vooraf gegaan.

Self Awareness trainen

Het begon met een belletje van een van mijn zussen. Zij vroeg of ik interesse had in een training. Mijn reactie was “Nou nee, ik ben gewoon gelukkig met mijn leven. Het is goed zo zoals het is.” Ik dacht “Mooi! Ik hoef niet zo nodig van alles te ontdekken, want ik ben gewoon gelukkig.” Toch bleef de zin “ik ben gewoon gelukkig met mijn leven” als een echo in mijn hoofd hangen. Ik vroeg mijzelf af “Is dat echt zo?” “Ben ik echt gelukkig of ben ik de boel aan het beredeneren?”. Alles woog ik af en kon hierover best doormalen in mijn hoofd. Dus ja, aan het beredeneren. Na een paar dagen belde ze weer met de vraag of ik interesse had in de training.

Langzaam begon er iets te knagen

Wilde ik wel uit mijn comfortzone? Want het voelde zo fijn aan, wilde ik hier wel uit? Gewoon, alles lekker laten voor wat het is. Aan de andere kant houd ik wel van een uitdaging. Ik geloof, dat die uitdaging mij harder riep. Nu geloof ik dat het mijn sterke verlangen was die schreeuwde en mij over de streep trok. Vet over die veilige drempel waardoor ik meer van de wereld ging ontdekken. De wereld wat achteraf gezien, mijn innerlijke wereld was.

Ik ging groeien, bij wijze van

Daarmee bedoel ik die stevige zelfreflectie en de heldere inzichten. Dit veroorzaakte een omslag in mijn leven, zo’n 13,5 jaar geleden. Het begon met 3 pittige self-awarenesstrainingen van meerdere dagen achter elkaar tot diep in de avond en soms nacht. Trainingen met heel veel confronterende oefeningen, hele pittige momenten en liefdevolle werkgroepen. Eigenlijk zoiets als Tony Robbins nu, maar met minder geluids- en lichteffecten en voortdurend echte live sprekers.

Mijn grootste inzichten uit die trainingen

Dat ik

  • mij overal verantwoordelijk voor voelde
  • iedereen te vriend wilde houden
  • ruzies uit de weg ging
  • eigenlijk heel weinig zelfliefde had *slik*

Vooral overal klaar mee!

Ik was klaar met mij verantwoordelijk voelen voor de gevoelens van anderen! Ik was klaar met mijn relatie die gebaseerd was op psychische druk om mij telkens weer aan te passen als hij zich rot voelde ergens over! Ik was klaar om steeds in de schaduw te blijven staan van anderen! Maar bovenal was ik NIET klaar, want ik begon pas!

Honderden inzichten verder

Heel veel trainingen, workshops en vooral heel veel eigen inzichten verder, zijn die 4 punten hierboven nog steeds van toepassing in mijn leven. Om de zoveel tijd, struikel ik weer. DAT ik het mij realiseer en durft te erkennen, daar is best moed (naar mezelf) voor nodig. Moed om in te zien dat zelfs na zoveel jaar persoonlijke groei, na zoveel jaar zelfreflectie, na heel veel zelfheling, ik nog steeds struikel over dezelfde obstakels waarvan ik dacht ze opgeruimd te hebben. Het zijn kleinere valmomenten, gelukkig dat dan weer wel.

Maar weet je

Zoals elke gewoonte, is een gewoonte moeilijk te doorbreken. Ook al heb je eerder iets doorbroken, je komt altijd wel ergens weer hetzelfde tegen in meer of mindere mate. Het is de uitdaging van het leven dus! Niet meer en zeker niet minder dan dat. Het is ook specifiek iets wat bij mij hoort. En dat mag!

Streng zijn is niet zinvol

Streng zijn naar mijzelf heeft nooit geholpen. Dus bestraffend mijzelf toespreken werkt niet. Dat zag ik al aan de weegschaal als ik mij op een dieet wierp, dan wees de wijzer toch echt weer naar de kant waar ik niet op wilde gaan.

Ik ben gewoon ik

Ik weet wie ik ben. Ik ben niet “Je moet mij maar nemen zoals ik ben”-type, maar meer “Dit is alles wat ik nu kan, blijf hangen want ik ben nog aan het onderzoeken”-type. Onderzoeken zal ik altijd blijven doen, niet hard maar vooral zacht naar mijzelf. Liefst vol liefde naar mijzelf. Oe! Die 4e inzicht: zelfliefde…dat raakt mij nog steeds. Ik voel iets, iets van weerstand, het willen beredeneren en het heeft iets ongemakkelijks, een sterke Ja Maar-gevoel…

Zelfliefde is (nog) niet zo gewoon

Daar ga ik wat aan doen! Want als ik niet lief ben naar mijzelf, voor wie ben ik dit dan wel? Waarom heb ik anderen makkelijker lief dan mijzelf…?

Even voor jou, lieve lezer: Voor wie ben jij lief en kies jij daar bewust voor?