Niet gezien. Niet gehoord

Geplaatst op 16 oktober 2017 · Geplaatst in Hooggevoeligheid, Persoonlijk

Bij de herinneringen van FaceBook, kom ik deze foto tegen. Mijn vader en ik in de achtertuin op het randje van de zandbak. Ik vermoed, dat ik daar een jaar of 5/6 was. Toen ik 9 was overleed hij vrij plotseling. Hij was ziek maar wilde steeds geen dokter laten komen. Uiteindelijk heeft mijn moeder wel gebeld. De dokter kwam en mijn vader moest met spoed naar het ziekenhuis.

Kom je terug?

Toen hij zich omkleedde sloop ik zijn slaapkamer binnen. Ik zag hem aankleden en hij vroeg “Wat is er?”. Ik zei “Jij komt niet meer terug hè?”. Hij “Jawel, Tuurlijk kom ik terug! Dan maken we een feestje!”. Ik “Nee, jij komt niet meer terug.” Hij “Echt ik kom terug.”

Twee dagen later overleed hij…

Ik wist het!

Hoeveel verdriet ik heb gehad, zo pittig kan dat moment mij nog steeds verdrietig maken. Ik voelde en hij ook, dat hij niet meer terug kwam. Ik wist en verder niemand van de familie. Een moment dat ik niet gezien en gehoord werd.

Het moment wat ik beschrijf van zijn weggaan, zit ook veel liefde van hem voor mij. Toch voelde ik mij niet gehoord en gezien. Ook die 2 dagen daarna niet. Ik voelde dat hij er niet meer was. Ik wist het. Iedereen ontkende nog. Omdat zij echt niet wisten of wel wisten, maar het voor zich hielden.

Niet gehoord en niet gezien

Bij de begrafenis en de dagen daarna wilde ik mijn verhaal kwijt. Praten over mijn vader, hoe hij was, hoe ik hem miste, wat voor pijn ik voelde. Op verschillende wijzen hebben mensen om mij heen om mij gelachen, weggewuifd om de ernst, mij niet serieus genomen. Dat voelde wederom als pijn. Niet gehoord en niet gezien.

Toch dankbaar

Het verdriet van het verlies van mijn vader, nu 40 jaar geleden, is kleiner dan de pijn van niet gehoord en gezien worden. Tijdens 2 meditaties, kwam ik er achter dat ik volledig vrede had en dankbaar was dat ik hem gekend heb in mijn leven. Dankbaar tot diep in elk vezeltje van mijn lijf!

Jezelf zien en horen

Wat ik tijdens de opstellingen van een jaartraining van mij, heb gezien, is dat gehoord en gezien worden het allerbelangrijkste is in ons leven. Volledig. Aandachtig. Liefdevol. Gezien en gehoord worden. Naar anderen EN naar jezelf.

Doe je mee?

Zullen we vanaf vandaag dit eens allemaal naar elkaar doen? Echt aandachtig zijn, luisteren en laten zien dat de ander en jijzelf er mag zijn met alles wat er is. Zo genezen en helen we veel meer vanuit het verleden, in het nu en voor de toekomst.