Herinneringen zijn net tijdmachines.

Geplaatst op 5 november 2018 · Geplaatst in Algemeen, Eigen Wijsheid, Persoonlijk

Maandagnacht werd ik plots wakker. Een oude herinnering spookte door mijn hoofd. De herinnering van 31 oktober 2008, de dag dat ik afscheid nam. Afscheid van oud en het nieuw in het vooruitschiet. Ik had “Nee” gezegd tegen oud waar ik niet meer wilde zijn en volmondig “Ja!” tegen een spannende nieuwe toekomst. Ik had “Ja!” gezegd om eindelijk dat te doen, wat ik al vanaf mijn tienerjaren wilde doen en deze keer hield niemand mij meer tegen!

Waarom komen herinneringen voorbij, ook al zijn ze tientallen jaren oud?

We slaan door ons hele leven onnoemelijk veel gebeurtenissen op als herinneringen, waarvan sommige nooit naar de achtergrond verdwijnen. De herinneringen kunnen vervolgens door van alles weer getriggerd worden om zo op nieuw bewust te worden een oude gebeurtenis. Het kan een opmerking zijn, een geur, een andere gebeurtenis of een specifieke omgeving. Een déjà vu waarvan je direct weet aan welke herinnering je dit kan linken.

Herinneringen zijn net tijdmachines!

Herinneringen zijn niet alleen gedachten aan een oude gebeurtenis. Herinneringen zijn ervaringen uit het verleden die je nu wakker kunnen schudden in de, toen nog, toekomstige jij. Herinneringen zijn tijdmachines, die je de kans geven om het anders te zien, te doen of eindelijk dat te verwerken wat nodig is. De jij van nu is immers niet meer die jij van toen. Een nieuwe toegevoegde waarde kunnen herinneringen meegeven. Zo ook mijn herinnering!

Ik lag dus midden in de nacht klaarwakker!

Blijkbaar had deze plotselinge herinnering mij nog aardig wat te vertellen! Het betrof de herinnering aan de dag van 31 oktober 2008. Een levendige herinnering met een boodschap uit het verleden voor nu. Het was helder, pijnlijk voelbaar en het bracht mij terug op die plek waar alles was gebeurd. Dat maakte dat ik daarna klaarwakker lag en moeilijk nog de slaap kon vatten.

BAM! Daar lag ik!

Mijn gedachten en gevoel schoten naar die dag en schoten direct door naar die harde klap tegen mijn fiets. De klap was zo hard, dat ik omviel waarna mijn hoofd een stuiter maakte op de stoeprand. BAM! Een scholier van links wilde mogelijk ontdekken of ik zou stoppen of dat ik mogelijk toch een fata morgana was. Hij reed in ieder geval zonder enige inhouding haaks op mijn fiets in. BAM! Daar lag ik met mijn hoofd half op de stoep en de rest van mij hield vast aan mijn fiets op het fietspad bij een middelbare school. Ik moest even bijkomen op de koude harde wegdek, om te kunnen realiseren wat er nu werkelijk was gebeurd.

Het was de dag van mijn hart volgen

Roetsssj, terug naar de dag van 10 jaar geleden. De dag dat ik afscheid nam als rijksambtenaar om daarna als Beeldend Kunstenaar aan de slag zou gaan. De laatste dag van oud en morgen zou alles anders gaan lopen. Naar die dag had ik al 3 maanden uitgekeken en helemaal gepland: gebak halen, afscheid nemen en nog even borrelen met deze of gene. De dag liep anders. Deze herinnering aan die dag kwam op een indringende wijze binnen.

“Het is jouw schuld!”

Ik schrok wakker en was misselijk. Direct voelde ik weer die stuiter die ik maakte met mijn hoofd. Ook hoorde ik de stem van de scholier die mij aanreed “Je zag mij aankomen, maar je reed door!” en “Het is jouw schuld.”. Toen kon ik er niet direct op reageren. Te beduusd van wat er gebeurde en te verward door de klap. Al vrij snel kwamen er meerdere scholieren om mij heen staan en (gelukkig) ook 1 a 2 docenten. Een aantal scholieren moesten lachen om mij of om de situatie, maar kreeg ook bezorgde blikken. Een paar meer volwassenen probeerden mij voorzichtig op te tillen.

Ik probeerde er zachtjes tegen in te gaan

Wankel inspecteerde ik mijn kleding, handen en fiets. Ik was verdoofd en voelde geen pijn. Het praten ging moeizaam. Het metaal van mijn stuur was doorgebogen naar links en het een en ander liep wat aan. Degene die mij had aangereden keek mij aan en zei weer “Je had beter moeten uitkijken. Je had mij gezien, maar je stopte niet.” Iemand ging er tegen in en ik probeerde ook wat te zeggen. Wat uit mijn mond kwam was zacht en zonder overtuigingskracht. Tijdens het rumoer ging de schoolzoemer en iedereen ging naar binnen. De docent vroeg aan de jongeman om zijn adres en gaf mij snel het opgevouwen papiertje door. Later bleek dit een nepadres te zijn.

Een hoop gewoel van emoties

In bed en deze herinnering. Geen goed recept voor een verdere ongestoorde nachtrust. Een hele hoop emoties voelde ik weer als de dag van gisteren. Ik voelde weer die boosheid van de onredelijkheid, van het gelijk hebben maar dit niet kunnen uitspreken en van die machteloosheid van niets anders kunnen doen dan mijzelf bij elkaar schrapen.  Al die emoties zorgden dat ik  alleen nog kon woelen in bed. Juist DAT ik dit allemaal voelde was niets voor niets.

Ik wilde alleen nog maar weg

Nadat iedereen weg was, bleef alleen nog een volwassene bij mij staan. Het was een buurvrouw van de overkant, die alles had gezien. Ze wilde weten of het goed ging met mij en dat ik het hierbij niet moest laten. Goed bedoeld, maar ik wilde alleen nog maar weg van daar. Weg, terug naar huis om bij te komen, om het allemaal even tot mij door te laten dringen. Tranen voelde ik branden achter mijn ogen, maar die tranen liet ik niet toe. Niet hier en nu! Dus alles bij elkaar schrapend, ging ik vastberaden met doorgebogen stuur, scheve zadel en alles wat zeer en beurs aan kon voelen, fietsend terug naar huis. Terug bij af, waar de dag begon. Opnieuw de dag oppakken en vooral eerst voelen wat er nu nodig is. Het moest dus anders!

Hoe dan ook, het moest NU gebeuren!

Ik wil hoe dan ook vandaag nog afscheid nemen van mijn werk. HOE DAN OOK!. Ik voelde dat zooo sterk van binnen, dat die jukbeen, die dik en pijnlijk begon op te spelen, geen enkele invloed had op wat ik te doen had. Afscheid werd die dag genomen en niets, maar dan ook NIETS stond mij nog in de weg! Die “Nee!” tegen het oude werk en die “Ja!” tegen mijn hart, dat ging vanaf morgen in en geen dag later! Je zou kunnen denken “Wat maakt die ene dag nog uit?”, maar er zat een weekend tussen en nog een extra dag en 3 dagen is echt te veel! Het moest NU gebeuren!

Zodoende werd er gebak geregeld, nadat de huisarts sein “oke!” had afgegeven. Manlief bracht mij naar mijn laatste werkdag. Het was een resterende halve dag die alleen nog zou bestaan uit afscheid nemen van mensen. Het ging anders dan gepland, want het verliep nog vreemder.

Niemand vroeg iets de eerste 2 uur

Die herinnering was levendig zeg! Zelfs het deel van de herinnering toen ik op de afdeling kwam met het gebak, voelde ik mij weer verwonderd, overdonderd en vooral boos.  In de eerste 2 uur vroeg niemand hoe ik aan het zichtbaar gewonde gezicht kwam. Niemand! Een aantal zag het gewoonweg niet en een aantal wel, maar die hadden gezichten van “Ik zie het wel, maar ik vraag het maar niet.” Ongewild was ik een hoofdpersoon geworden van een gebeurtenis die niet was gebeurd, maar die wel afspeelde in de hoofden van anderen.

Het was afscheid nemen in een vreemde sfeer

Als vrouw met een zichtbaar pijnlijk, gedeeltelijk gezwollen en beurs gezicht, geeft dat toch te denken, blijkbaar. Zo ontstond op de afdeling een vreemde sfeer, naar en voelbaar. Op dat moment had ik totaal geen behoefte om uit te leggen hoe het wel in elkaar zat. Pas later heb ik het een paar oprecht geïnteresseerde mensen verteld wat er werkelijk was gebeurd.

De boodschap kwam eindelijk bij mij naar binnen

Het voelde zo niet leuk! Vol opgekropte emoties. Niet kunnen handelen, zoals ik wilde. Niet kunnen uitspreken wat ik zo graag wilde zeggen. Te verward. Te beduusd. Te overrompeld.

De oude ik zat jarenlang al vol met opgekropte emoties. Moeite om te handelen naar behoren, terwijl ze wel precies wist wat ze wel wilde doen. Ook te verward en vooral te murw om haar waarheid uit te spreken. Misschien herken je het wel: Bang voor tegenwerking, bang voor negatieve reacties en vooral bang om te veel met het hoofd boven het maaiveld uit te steken, want dan val je op.

Boze of stellige meningen, waren voor mij moeilijk om te zetten naar iets positiefs. Puur, omdat mijn vroegere ervaringen altijd negatief waren als dat gebeurde. Er tegenin gaan, ging altijd ten koste van mijzelf, mijn enthousiasme, mijn licht. Hierdoor uiteindelijk ook mijn eigen waarde en zo ook mijn zelfvertrouwen. Onzekerheid vierde hoogtij! Gelukkig voelde ik het verschil tussen toen en nu.

Je kan altijd opnieuw beginnen, maar dan anders

Het was letterlijk de herinnering van vallen en opstaan, over de hobbelige weg die je bewandelt als je kiest vanuit je hart en hoe anders het kan zijn ALS je stelling inneemt voor jezelf. Het was een indirecte herinnering van schuld krijgen en weer balans in mijzelf vinden. Het was de herinnering van wat er ook gebeurd, je kan altijd terug naar start. De herinnering van opnieuw beginnen, maar dan anders. De herinnering van werkelijk te doen wat JIJ nu nodig hebt! De herinnering van hoe het toen was, maar wat nu niet meer is ook al kan het nog steeds voelbaar zijn!

De weg van het hart is vol met kuilen en hobbels

De weg van ondernemerschap, het hart en naar mijzelf was die met kuilen en hobbels, maar niets roept nog in mij om het oude leven op te pakken. Ik koos 10 jaar geleden om naar mijzelf te luisteren, om het anders te doen. Daarbij kreeg ik genoeg positieve ervaringen om die kuilen en hobbels aan te kunnen. Ik spreek nu uit over wie ik ben, waar ik voor sta (ook al ben ik mogelijk net gevallen) en wat ik kan betekenen voor de ander. Het zijn 10 hele waardevolle jaren geweest. Het begon met het duidelijk voelen wat ik wel wilde en wat ik niet wilde. Deze herinnering hielp mij, om die ingezette verandering en het verschil helemaal te voelen! Puur door de “Ja!” te voelen in mijn hart en dat te volgen.

“Waar heen je ook gaat, ga met heel je hart.”

Wil jij ook meer uit jezelf halen dan alleen degene zijn die zich overal probeert aan te passen en voorzichtig het leven leeft? Confucius zei ooit eens “Waar heen je ook gaat, ga met heel je hart!”. Ga dit zeker zo doen! Ik voeg graag nog iets voor je aan toe: “Het is niet makkelijk, maar blijf je hart volgen! Het brengt je meer kracht, moed, vreugde en liefde dan je ooit kan vermoeden!”